วานนี้ก่อนฝนตก ผมเดินจากจุฬาลงกรณ์ไปอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ เดินถึงแยกพญาไท ฝนก็ลงหนักชนิดไม่ลืมหูลืมตา จำต้องขึ้นรถไฟฟ้าบีทีเอสไปหนึ่งสถานี ลงที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ณ ที่นั้นผู้คนยืนขยับแทบไม่ได้แน่นสถานีไปหมด ล้นมาจากสกายวอล์คด้านนอก มีจำนวนมากถือธงชาติบ้าง ประดับธงชาติเล็กบ้าง ผูกโบว์ธงชาติบ้าง ยืนกันแออัด เสียงการปราศรัยจากเวทีหน้าอนุสาวรีย์ด้านล่างดังขึ้นมาจับใจความไม่ได้สักเท่าไหร่ ใจผมไม่มีอะไรเบิกบาน กลับเสียดายลึก ๆ เสียด้วยซ้ำ ประเทศของเราติดกึกไม่เคลื่อนที่ไปไหนอย่างนี้มายาวนานสองทศวรรษ สูญเสียทั้งเวลา ทั้งอารมณ์ ทั้งงบประมาณ ทรัพย์สิน และอีกสารพัด เป็นสองทศวรรษที่สูญหายแทบไม่น่าเชื่อ