คัมภีร์อัลกุรอานมี 6,236 โองการ (อายะฮฺ) แบ่งเป็น 114 บท (ซูเราะฮฺ) โดย 86 ซูเราะฮฺเป็นโองการที่ลงมาก่อนการฮิจเราะฮฺเรียกว่า “มักกียะฮฺ” และ 28 ซูเราะฮฺเป็นโองการที่ลงมาหลังการฮิจเราะฮฺเรียกว่า “มะดีนียะฮฺ” จำนวนทั้งหมดนี้มี 12 ซูเราะฮฺที่ผสมผสานโองการที่เป็นมักกียะฮฺและมะดีนียะฮฺ โดยมีเพียงซูเราะฮฺเดียวที่ทั้ง 7 โองการในซูเราะฮฺเป็นทั้งมักกียะฮฺและมะดีนียะฮฺ เนื่องจากประทานซ้ำลงมาสองครั้ง ซูเราะฮฺที่ว่านี้คือ “อัลฟาติฮะฮฺ” (الفاتحة Al Fatihah) ที่เป็น “บทเปิด” หรือบทที่ 1 ของอัลกุรอาน อัลฟาติฮะฮฺจึงมีสถานะพิเศษโดยถูกกำหนดเป็นองค์ประกอบสำคัญที่อ่านในทุกรอกะอัตของการละหมาด
การประทานอัลฟาติฮะฮฺครั้งแรกเกิดขึ้นช่วงต้นของยุคมักกะฮฺ ค.ศ.410 ไม่นานหลังจากท่านนบีมุฮัมมัด ศอลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม เริ่มรับโองการแรกของอัลกุรอาน เกิดขึ้นเมื่อมีการกำหนดการละหมาดแก่ผู้ศรัทธา โดยครั้งแรกการละหมาดกำหนดไว้สองเวลาต่อวันคือก่อนเช้า “อัล-ฆุดูวฺ” (الغدو Al-Ghuduw) และช่วงบ่าย “อัล-อาศอล” (العسل Al-Asal) กระทั่ง ค.ศ.621 ในเหตุการณ์อิสรออฺวัลเมียะฮฺรอจ เปลี่ยนการกำหนดละหมาดจากสองเวลาเป็นห้าเวลาต่อวัน จากนั้นภายหลังการฮิจเราะฮฺเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงทิศกิบลัตใน ค.ศ.624 การประทานอัลฟาติฮะฮฺได้เกิดขึ้นอีกครั้ง อัลฟาติฮะฮฺจึงถูกประทานลงมาถึงสองครั้งทว่ายังจัดเป็นซูเราะฮฺมักกียะฮฺ
ในซูเราะฮฺ “อัล-ฮิจรฺ” 15:87 เรียกอัลฟาติฮะฮฺว่าเป็น “อัล-ซับอฺ อัล-มาซาอี” หรือเจ็ดโองการที่ถูกกล่าวซ้ำบ่อยครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการละหมาดซึ่งถูกกำหนดให้เป็น “บทนำ” นับเป็นการวางรากฐานเตาฮีดในรูปแบบที่สั้นและจดจำได้ง่าย นำไปสู่การสร้างพลังทางจิตวิญญาณ “อิหม่าม อิบนุ อัล-ก็อยยิม อัล-เญาซียะฮฺ” (Ibn al-Qayyim al-Jawziyya ค.ศ.1292-1350) นักวิชาการอิสลามผู้มีชื่อเสียงแห่งซีเรียถึงกับกล่าวว่าอัลฟาติฮะฮฺคือ “อัชชิฟาอฺ” (الشِّفاء Ash-Shifa) ผู้รักษาโรค สามารถขจัดความทุกข์ทางใจหลายประการอันนำไปสู่การรักษาโรคทางกายได้อีกหลายชนิด ท่านผู้นี้มีประสบการณ์โดยตรงว่าอัลฟาติฮะฮฺให้พลังซ่อนเร้นถึงระดับนั้น
อัลฟาติฮะฮฺมี 7 โองการ 27 คำ 140 ตัวอักษร จากรายงานหะดิษ ผู้ศรัทธาคนใดอ่านซูเราะฮฺนี้จะได้รางวัลมากถึง 10 เท่า โดยทั้ง 7 โองการมีความหมายดังนี้ (1:1) ด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ผู้ทรงกรุณาปราณี ผู้ทรงเมตตาเสมอ (1:2) การสรรเสริญทั้งหลายนั้น เป็นสิทธิของอัลลอฮฺผู้เป็นพระเจ้าแห่งสากลโลก (1:3) ผู้ทรงกรุณาปราณี ผู้ทรงเมตตาเสมอ (1:4) ผู้ทรงอภิสิทธิ์แห่งวันตอบแทน (1:5) เฉพาะพระองค์เท่านั้นที่พวกข้าพระองค์เคารพอิบาดะฮฺ และเฉพาะพระองค์เท่านั้นที่พวกข้าพระองค์ขอความช่วยเหลือ (1:6) ขอพระองค์ทรงแนะนำพวกข้าพระองค์ซึ่งทางอันเที่ยงตรง (1:7) คือทางของบรรดาผู้ที่พระองค์ได้ทรงโปรดปรานแก่พวกเขา มิใช่ในทางของพวกที่ถูกกริ้ว และมิใช่ทางของพวกที่หลงผิด
#drwinaidahlan, #ดรวินัยดะห์ลัน, #อัลฟะติฮะฮฺ, #นบีมุฮัมมัด, #อัลกุรอาน, #การละหมาด
